متن آهنگ جدید و بسیار زیبای شادمهر عقیلی

یه روز چشات و واکنی میبینی من تموم شدم

می بینی جام چه خالیه یا رفته ام پی خودم

اگه یه روز و روزگار پیش خودت باز بشینی

تموم این روزارو جلو چشات باز می بینی

بیا بیا بیا.............

لحظه ها همیشه خواستند که تو رو بگیرن از من

چه غریب و ناشناسه جاده ی به تو رسیدن

همیشه یه چیزی بوده شوق تو از دلم ربوده

ولی یک طپش دل من از غمت جدا نبوده

چقدر ما فاصله داریم چرا این و نفهمیدم

کاش اون روزا میمیردم و یه جور این و میفهمیدم

دیگه برام نمیمونی تو چشمات این و میخونم

چقدر دلم گرفته باز نمی دونم چی بخونم

بیا بیا بیا............

بهشت به دوري همين اتاق كناريست
اگر در آن اتاق
دوستي در انتظار نشسته باشد
چقدر بايد شكيبا باشد اين جان
تا تاب بياورد
صداي پايي كه نزديك مي شود
دري كه باز مي شود

جای دسته گلی که فردا بر قبرم نثار می کنی ……….امروز با شاخه گلی کوچک یادم کن

به جای سیل اشک که فردا بر مزارم می ریزی ……….امروز با تبسمی شادم کن

به جای آن متن های تسلیت گونه که فردا در روزنامه ها برایم می نویسی …..

امروز با پیام کوچکی خوشحالم کن

من امروز به تو نیاز دارم نه فردا………

ساعت گیج زمان در شب عمر

میزند پی در پی زنگ

زهر این فکر که این دم گذر است

میشود نقش به دیوار رگ هستی من

لحظه ها میگذرد

آنچه بگذشت نمی آید باز

قصه ای هست که هرگز دیگر

نتواند شد آغاز

در کلاس ادبيات معلم گفت: فعل رفت را صرف کن رفتم ..رفتي.. رفت ساکت

ميشوم ميخندم ولي خنده ام تلخ ميشود استاد داد ميزند خوب بعد ادامه بده و من

ميگويم: رفت... رفت... رفت رفت و دلم شکست غم رو دلم نشست رفت شاديم بمرد

 شور از دلم ببرد رفت ..رفت ..رفت و من ميخندم و ميگويم.. خنده تلخ من از گريه

غم انگيز تر است کارم از گريه گذشته است به آن ميخندم

ای کاش کمی به فکر یاری باشیم
                                               در بند و گرفتار نگاری باشیم


او بوده و هست و تا ابد خواهد بود
                                              اینجا من و تو به روزگاری باشیم

پروردگارا !

بی وفایی مرا ببخش که فراموش می کنم کسی را که فراموشم نمی کند و در تمام ثانیه های عمرم مرا همراه است ....

مرا ببخش که از یاد برده ام کسی را که مرا هستی داد و جاویدان کرد ....

مرا ببخش که گاه گاهی تنها خویش را می خواهم و صاحب این خویشتن را فراموش می کنم ...

من فراموشی زده را ببخش و یاری ام ده تا هستی بخش خویش را به فراموشی نسپارم ...

آری مرا یاری ده تا از یاد نبرم تو را ای صاحب هست و نیست ها ...!

خوش به حال آسمون که هر وقت دلش بگيره

 بی بهونه می باره

به کسی توجه نميکنه

از کسی خجالت نميکشه

می باره و می باره و می باره

اينقدر می باره تا آبی بشه

کاش

کاش می شد مثل آسمون بود

کاش می شد وقتی دلت گرفت آنقدر بباری تا

 بالاخره آفتابی بشی

بعدش هم انگار نه انگار که بارشی بوده

انگار نه انگار که غمی بوده

همه چيز فراموشت بشه...!!!

کاش می شد.